Image default

Σημείο (POINT) αναφοράς τα παιδιά μας….

Άρθρο της Χρύσας Μακρή…
Υπότροφη Διδάκτωρ

Όταν είσαι γονιός, ξυπνάς και κοιμάσαι με μια μόνο έννοια, τα παιδιά σου… Τι πιο σημαντικό στη ζωή να τα βλέπεις να μεγαλώνουν σωστά και να γίνονται χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία. Αυτή η τόσο όμορφη, γεμάτη αισιοδοξία και αγάπη φράση, κρύβει καθημερινό αγώνα, αγωνίες, προβληματισμούς, διλήμματα και μερικές φορές ακόμα και φόβο… “Θα τα καταφέρω να ανταποκριθώ στις ανάγκες του παιδιού μου;”, “θα μπορέσω να φανώ αντάξιος – αντάξια στις προσδοκίες του;”.
Έστω και τύποις η χώρα μας με το που βγήκε από τη μνημονιακή εποχή, έχει κληθεί να αντιμετωπίσει μια νέα παγκόσμια κρίση. Μια παγκόσμια πανδημία που μας κάνει να ανησυχούμε διπλά για τα παιδιά μας και το μέλλον τους. Μας κάνει να ανησυχούμε και για την υγεία τους. Η χώρα μας δείχνει – παρά κάποιες αστοχίες – να το αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Όμως, ας μη γελιόμαστε καθώς και τα επόμενα χρόνια η κατάσταση θα είναι δύσκολη. Και τα επόμενα χρόνια θα είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε κάθε τρεις και λίγο το πορτοφόλι μας και να στερούμαστε πράγματα, να τα στερούμαστε εμείς για να μην τα στερούνται τα παιδιά μας. Ποιος γονέας, άλλωστε, θέλει να στερήσει πράγματα από τα παιδιά του. Κανείς…

Απευθύνομαι σε όλους όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές, πρώτα ως μητέρα και μετά ως συγγραφέας, εκπαιδευτικός ή διδάκτωρ. Άλλωστε, οι τίτλοι και οι “καριέρες” δεν έχουν καμία σημασία. Είσαι πάνω απ’ όλα μητέρα… αυτό άλλωστε διατυμπανίζει ο τετράχρονος γιος μου όταν ακούσει κάποιον -χάριν ευγένειας- να με προσφωνεί είτε “κορίτσι μου”, είτε “κυρία μου”. Η αντίδραση του Αχιλλέα είναι άμεση και αστραπιαία: “δεν είναι κορίτσι, μαμά είναι”… πόσα περικλείονται μέσα σε πέντε λέξεις… Επέλεξα να αφήσω πίσω μου, όλα όσα έκανα –και είχα προλάβει να κάνω αρκετά– όταν ήρθε στη ζωή μου το πρώτο μου παιδί, η Ανδριάνα μου. Αμέσως κατάλαβα τη ριζική αλλαγή στη ζωή μου. Αμέσως κατάλαβα ότι αλλάζουν οι προτεραιότητές μου. Μεγαλώνοντας επί 6,5 χρόνια την Ανδριάνα και επί 4 χρόνια τον Αχιλλέα έγινα σοφότερη. Τα ανατρέφω και με ανατρέφουν… κάθε μέρα είναι και μια καινούρια, διαφορετική μέρα, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα από την προηγούμενη… Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα που την άφηνα στον παιδικό σταθμό για να μπορέσω να πάω στο γραφείο μου. Η Ανδριάνα ήταν η γενναία της υπόθεσης. Προσπαθούσα να κρύψω το δάκρυ που μου έφευγε αλλά η μικρή το κατάλαβε… “μη στεναχωριέσαι μαμά, το απόγευμα θα είμαστε πάλι μαζί”, μου είπε και, ασφαλώς, αρχίσαμε να γελάμε και οι δύο όπως και η δασκάλα που περίμενε να την παραλάβει… Είμαι μία από εσάς και ξέρω πάνω απ’ όλα τι σημαίνει να είσαι “στριμωγμένος” οικονομικά… ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να έχουν την υγεία τους και να είναι καλά… Πλέον τα παιδικά τους συρταράκια έχουν γεμίσει και με μάσκες. Με τους ήρωες που αγαπάνε, στα χρώματα που θέλουν. Όχι, δεν μου αρέσει. Δεν θέλω να χάσουν την ανεμελιά τους και την αθωότητά τους. Δεν θέλω να νιώθουν “απειλή”

Είμαι υποχρεωμένη όμως να τα προστατέψω και να τα μάθω μαζί με τον μπαμπά τους να προστατεύουν τον εαυτό τους…

Όλοι κουβαλάμε το σταυρό μας… άλλος μικρότερο και άλλος μεγαλύτερο… όμως πόσο γλυκό, πόσο όμορφο είναι αυτό το βάρος των παιδιών μας… Αυτός είναι ο στόχος μας. Αυτός είναι ο δικός μου στόχος… αυτό το λόγο ύπαρξης έχει το Point στη γειτονιά σας. Εδώ, στο Γαλάτσι. Μαζί θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα. Άλλωστε, η ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, η αισιοδοξία, η αυτοεκτίμηση και η μετάδοση αξιών είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες για μια ουσιαστικά ποιοτική ζωή, ακόμη και σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία.

Εδώ και τρία χρόνια πορευόμαστε μαζί. Περπατάμε χέρι – χέρι.

Βλέπω με συγκίνηση δίπλα στα δικά μου παιδιά να μεγαλώνουν και τα δικά σας… Μαθαίνουμε την ζωή μαζί. Έχουμε γελάσει μαζί, έχουμε κλάψει μαζί, έχουμε προβληματιστεί μαζί, έχουμε λύσει πολλά προβλήματα μαζί. Θα το ξεπεράσουμε και αυτό. Με ασφάλεια. Με υπευθυνότητα. Με σοβαρότητα…

Θέλω να κλείσω αυτή την διαδικτυακή μας “συνάντηση” – επικοινωνία τονίζοντας πως η ανατροφή των παιδιών μας είναι ένα μονοπάτι ωρίμανσης και ανάπτυξης, αρκεί να τολμήσουμε να διδαχτούμε περισσότερα και να διδάξουμε λιγότερα. Μόνο τότε θα είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε πως είμαστε καλύτεροι, σπουδαιότεροι και ικανότεροι από όσο φανταζόμαστε… Έχω περάσει από εκεί…

Χρύσα Μακρή

Εμείς και οι συνεργάτες μας αποθηκεύουμε ή έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες σε συσκευές, όπως cookies και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως μοναδικά αναγνωριστικά και τυπικές πληροφορίες που αποστέλλονται από μια συσκευή για τους σκοπούς που περιγράφονται παρακάτω. Μπορείτε να κάνετε κλικ για να συναινέσετε στην επεξεργασία μας και των συνεργατών μας για τους εν λόγω σκοπούς. Εναλλακτικά, μπορείτε να κάνετε κλικ για να αρνηθείτε να δώσετε τη συγκατάθεσή σας ή να αποκτήσετε πρόσβαση σε πιο λεπτομερείς πληροφορίες και να αλλάξετε τις προτιμήσεις σας πριν από τη συγκατάθεσή σας. Οι προτιμήσεις σας θα ισχύουν μόνο για αυτόν τον ιστότοπο. Λάβετε υπόψη ότι κάποια επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων ενδέχεται να μην απαιτεί τη συγκατάθεσή σας, αλλά έχετε το δικαίωμα να αρνηθείτε αυτή την επεξεργασία. ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ Περισσότερες Επιλογές